نقد و بررسی فیلم Yadang: The Snitch

فیلم Yadang: The Snitch یکی دیگر از آثار کره جنوبی است که سعی داشته با تلفیق ژانر، اثر درخوری را تحویل مخاطب دهد. اما سوال اینجاست که تا چه حد در این امر موفق بوده است؟

کامنت دنیا جهانبخت برای مهدی رسولی

Yadang: The Snitch از ابتدا با کمدی شروع می‌کند، طوری که بنظر می‌آید کل اثر تنها کمدی باشد. اما کمی که جلوتر می‌رویم درام داستان و پروسه انتقام گیری شخصیت لی کانگ سو شدت می‌گیرد؛ که در نهایت همه اینها در قالب کمدی ارائه می‌شود. یادانگ ملغمه‌ای از کمدی و المان‌های درام و انتقام گیری فیلم‌های سردمداری چون اولد بوی پارک چان ووک است. با شدت بسیار کمتر. اما این کجا و آن کجا.

Yadang: The Snitch داستان فردی به اسم لی کانگ سو را روایت می‌کند، که بخاطر سهل‌انگاری‌اش به اشتباه به عنوان یک کاسب مواد مخدر گرفته می‌شود. در دوران حبس یک دادستان به اسم «کو» به او پیشنهاد می‌دهد تا برای کم کردن دوران حبسش برای او به عنوان خبرچین فعالیت کند. دادستان کو، رویایی در سر دارد و آن هم این است که ترفیع بگیرد و در نهایت به عنوان دادستانی کل دست یابد. Yadang: The Snitch از نظر روایتی ضعیف ظاهر می‌شود. روایتی بسیار آشفته که از روی عجله سازندگان به این روز افتاده است. فیلم شخصیت‌های زیادی را وارد داستان می کند و بدون شخصیت پردازی درست حسابی از آنها در فیلم استفاده می‌کند.

دادستان داستان ما با کمک لی کانگ سو قدم به قدم درجات ترقی را طی می‌کند تا به درجه معاون دادستان کل منصوب می‌شود. اما در جایی مجبور می‌شود و تصمیم می‌گیرد که برای ادامه مسیر پیشرفت شغلی‌اش به لی کانگ سو نارو بزند. از اینجا به بعد لی کانگ سو وارد یک مسیر انتقام گیری از دادستان می‌شود. اما مسیر انتقام گیری او در دام یک‌سری کلیشه های کمدی مضحک و کم رمق می‌افتد، و با بی توجهی به درام داستان، کارگردان یک‌‌راست این شخصیت را وارد مسیر انتقام جویی‌اش می‌کند. همین بی توجهی به این ریزه کاری‌ها است که سینمای کره را به این روز انداخته است. البته ناگفته نماند که امسال فیلم‌های خوبی چون No Other Choice و Good News را داشتیم. اما نسبت به دو سه دهه اخیر که تقریباً هر سال سینمای کره یک شاهکار را تحویلمان میداد دچار افت محسوسی شده است.

ریزه کاری‌هایی که استادان این سینما چون پارک چان ووک در آثارشان به کار می‌بندند. آنها فیلم‌هایشان را با ضرب آهنگی بدون لغزش پیش می‌برند، و آثارشان از روی ریتم نمی‌افتد. اما در اینجا و در این فیلم ضرب آهنگ اثر درست نیست و بیش از همه ساز فیلم کوک نیست. در اینجا حتی با یک روایت معمولی هم طرف نیستیم، بلکه فیلم شلوغ، سطحی و همانطور که اشاره کردم آشفته است. از یک طرف کمدی‌های سطحی فیلم توی ذوق میزند و از یک طرف فیلم به سمت درامی از ایده‌های تکراری برگرفته از آثار درست و حسابی کره پیش می رود.

بازیگران اکت خوبی در فیلم دارند و ایرادی به اکت آنها وارد نیست. فقط حیف که از پتانسیل آنها به خوبی استفاده‌ نشده است. از بزرگترین ایراد‌هایی که به فیلم Yadang: The Snitch وارد است وارد شدن شخصیت‌های فرعی به فیلم است که پتانسیل شخصیت پردازی بالایی داشتند اما تنها اکت آنها در فیلم برای این است که فیلم خالی از بازیگر فرعی نباشد. ورود ناگهانی و بدون مقدمه چینی شخصیت‌هایی مثل یو جی سینگ یا اوم سوجین که نقش مهمی در تغییر ناگهانی روایت داستان دارند. اما آنها بدون شخصیت پردازی یا پرداخت درست حسابی در داستان رها شده‌اند.

از طرفی کمدی فیلم هم به عنوان یکی از اصلی‌ترین تم‌های فیلم در اکثر جاهای فیلم مبتذل و کلیشه‌ای است. و فیلم کمدی آنچنان پخته‌ای ندارد که حداقل از کمدی فیلم تعریف کنیم. در کل Yadang: The Snitch لحن مناسبی ندارد، که آن هم از آشفتگی فیلم نشئت می‌گیرد. سازندگان نتوانستند به خوبی تناسب میان کمدی و درام و اکشن فیلم را حفظ کرده و این باعث شده فیلم با کله زمین بخورد. هر چند که اگر تمرکز فیلم روی یک ژانر بود بهتر میتوانست خودنمایی کند. اما حالا که کارگردان ملغمه‌ای از درام و کمدی و اکشن درست کرده نتوانسته تناسب آن را در سر تا سر اثر حفظ کند و برای همین فیلم یک پایش می‌لنگد.

از معدود نکات قوت فیلم Yadang: The Snitch بازی بازیگر اصلی آن یعنی لی کانگ سو است. او بازی بسیار پخته‌ای از خود نشان می‌دهد. لی کانگ شو در موقعیت‌های مختلف فیلم بسته به درام، کمدی یا اکشن کاملا مسلط ظاهر می‌شود و اکتش شایان توجه است. از ورود شخصیت‎های فرعی و بدون مقدمه چینی گفتم اما از بزرگترین مشکلات اثر همین وارد میدان کردن شخصیت‌های متعددی است که سازندگان نتوانسته‌اند برای ورودشان به اثر زمینه چینی خاصی بکنند و اصولاً این کار اشتباه هست که این همه شخصیت مهم بدون زمینه چینی وارد فیلم بشوند، و در نتیجه مانور دادن کامل روی شخصیت‌های اصلی بسیار سخت می‌شود. درست در جایی که شخصیت اوم سوجین، لی کانگ سو و شخصیت اوه سانگ جه بهم می پیوندند تا انتقام خودشان را از مسببان در تگنا افتادنشان بگیرند متوجه می‌شوید که چقدر فیلم از این حیث ضعیف عمل کرده است.

که همه باز هم به تلفیق ژانر بد اثر بر می‌گردد که باعث شده فیلم تاثیرگذاری آنچنانی در بسیاری از موقعیت‌ها نداشته باشد و اصولا یادانگ تبدیل به فیلمی شده که جان در بدن ندارد. از طرفی سازندگان نمیدانند از جان شخصیت اصلی‌شان چه می‌خواهند. شخصیت لی کانگ سو با وجود بازی بسیار خوبش یک جا باید جدی بازی کند و یک جا بار کمدی فیلم را هم که از قضا چندان تعریفی هم ندارد به دوش بکشد. به هر حال سازندگان میخواسته‌اند یک فیلم متفاوت و خلاقانه تحویل مخاطب بدهند، اما خراب کرده‌اند. در اکثر موارد تلفیق ژانری این چنینی به شکست منجر می‌شود مگر اینکه سازندگان بسیار حرفه‌ای و تمیز روی ساختار بندی اثر کار کرده باشند، که آن هم کار هر کسی نیست.

Yadang: The Snitch فیلمی است که سازندگان با تلفیق ژانر به دنبال ارائه اثری خاص و درخور توجه بودند، اما همین تلفیق ژانر اثر کار دستش داده است و موجب شده فیلم بسیار سرهم بندی شده و ضعیف در آید. فیلم حتی در بخش کمدی چندان قوی عمل نمی‌کند و بسیار کم رمق ظاهر شده است. اما ضعف‌های Yadang: The Snitch به همینجا ختم نمی‌شود. وارد میدان کردن ناگهانی شخصیت‌های فرعی تاثیرگذار و استفاده نکردن از پتانسیل آنها از دیگر معایب فیلم است. از معدود نقاط قوت Yadang: The Snitch که جلب توجه می‌کند بازی شخصیت اصلی آن یعنی لی کانگ سو می‌باشد. البته که دیگر بازیگران هم در نقش‌هایشان تا حدود زیادی خوب ظاهر می‌شوند و اکت خوبی دارند. به غیر از این فیلم حرف چندان زیادی برای گفتن ندارد.

نمره نویسنده: ۵/۱۰