بررسی بازی استارفیلد روی PS5

به بهانه‌ی منتشر شدن یکی دیگر از انحصاری‌های Xbox برای پلی‌استیشن، تصمیم گرفتم نقد و بررسی کوتاهی برای این عنوان بنویسم، اثری که بازی شایسته‌ای محسوب می‌شد حالا در دسترس کاربرانی قرار گرفته که به لطف مهندسی شاهکار سونی در توسعه DualSense، می‌توانند تجربه‌ی بهتری حتی از سکوی اصلی بگیرند. در ادامه همراه نمابان و به نقل از مجله بازار باشید تا بیشتر درباره‌ی این بازی بر روی PS5 بدانیم.

محمدرضا گلزار؛ پُز نیست، سبک زندگیمه! نگاهی به دکوراسیون خانه گلزار

پس از سال‌ها انتظار و گمانه‌زنی، سرانجام مرزهای انحصار شکسته شد و Starfield، حماسه‌ی فضایی بتسدا، راه خود را به کنسول نسل نهمی سونی باز کرد. انتقال این بازی از اکوسیستم مایکروسافت به پلی‌استیشن ۵، فراتر از یک پورت ساده محسوب می‌گردد زیرا تلاشی است برای بازتعریف تجربه‌ای که در زمان عرضه‌ی اولیه با محدودیت‌های فنی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. بتسدا با این نسخه که هم‌زمان با آپدیت بزرگ Free Lanes و بسته الحاقی Terran Armada عرضه شده، سعی کرده است تا نقص‌های گذشته را با قدرت سخت‌افزاری سونی و ویژگی‌های لمسی کنترلر دوال‌سنس جبران کند اما نتیجه‌ی کار، زایمانی دردناک بوده که میان درخشش بصری و آشفتگی فنی معلق می‌ماند.

تفاوت‌های گیم‌پلی بازی Starfield | ستارگان با طعم دوال‌سنس

یکی از ملموس‌ترین تغییرات نسخه‌ی پلی‌استیشن ۵ این اثر، همین ادغام ظریف ویژگی‌های کنترلر دوال‌سنس در جزئیات خاص گیم‌پلی است. حالا هدایت یک اسپیس شیب واقعاً لذب بخش‌تر خواهد بود چون هر بار که موتورهای سفینه فضایی خود را برای یک پرش گرانشی (Grav Jump) روشن کنید، لرزش‌های دقیق و محرک‌های تطبیقی (Adaptive Triggers) کنترلر خاص سونی، حس مقاومت و قدرت پیشرانه‌ها را مستقیماً به دستان شما منتقل می‌کند تا لذت هدایت یک سفینه را تا به‌خوبی درک کنید.

بهترین بازی‌های بهار ۱۴۰۵ که ارزش تجربه‎‌ی بالایی دارند

این سطح از غوطه‌وری در هنگام استخراج منابع با پرتو لیزر یا شلیک با سلاح‌های سنگین بالستیک، بُعد جدیدی به مبارزات بازی می‌بخشد که در نسخه‌های دیگرهیچ وقت تا به این اندازه حس نمی‌شد. شاید این پیشرفت جالب تلقی گردد ولی هسته‌ی اصلی گیم‌پلی همچنان همان فرمول کلاسیک بتسدا محسوب می‌شود، دوباره با همان گشت‌وگذار در سیاراتی که حالا با سیستم جابه‌جایی جدید روان‌تر شده‌اند طرف هستیم اما هنوز هم در لایه‌های زیرین خود با تکرارپذیری و خلاءهای ساختاری دست‌به‌گریبان هستند.

گرافیک بازی Starfield | تنوع رزولوشن‌‌ دلیل ارتقای گرافیک؟

از نظر عملکرد فنی، استارفیلد روی پلی‌استیشن ۵ یک تجربه‌ی دوقطبی محسوب می‌گردد آن هم در حالی که کنسول پایه‌ی سونی دو حالت بصری (۳۰ فریم بر ثانیه با کیفیت ۴K پویا) و عملکرد (۶۰ فریم بر ثانیه) را ارائه می‌دهد، نسخه PS5 Pro با استفاده از تکنولوژی PSSR سعی دارد مرزهای جدیدی را جابه‌جا کند. در حالت ۶۰ فریم بر ثانیه، بازی روی PS5 معمولی ثبات نسبی خوبی در فضا دارد اما به محض ورود به شهرهای شلوغی مثل نیو آتلانتیس، افت فریم‌های ناگهانی و پدیده پارگی تصویر (Screen Tearing) به دلیل مشکلات VSync، چشمان شما را آزار خواهد داد. البته که دارندگان کنسول پرو می‌توانند از حالت ۴۰ فریم بر ثانیه روی نمایشگرهای ۱۲۰ هرتزی لذت ببرند که تعادل بهتری میان وضوح تصویر و روانی حرکت برقرار می‌کند اما مشخصاً نسل اول تکنولوژی PSSR در این بازی، گاهی باعث ایجاد نویزهای بصری در لبه‌های اشیاء متحرک می‌شود.

آنچه که حتی فضا را به سقوط سوق می‌دهد

بزرگترین ضربه‌ای که به پیکره‌ی این پورت وارد شده، ثبات پایین اجرای آن در روزهای نخست عرضه است. تجربه‌ی که از من بازی داشتم، در کنار گزارش‌های متعدد دیگر نشان می‌دهند که بازی روی هر دو مدل معمولی و پرو گاهی روی اعصاب ظاهر می‌شود چون با کرش‌های ناگهانی و فریزهای سخت‌افزاری روبرو خواهید شد که گاهی شما را مجبور به ریستارت کامل کنسول می‌کند.

این باگ‌های فنی که گویا ناشی از مدیریت نامناسب حافظه در معماری پلی‌استیشن باشد، لذت گشت‌وگذار در کهکشان را به تجربه‌ای اضطراب‌آور تبدیل کرده و باعث شده استارفیلد حتی با پلی‌استیشن هم به آن حد باید و شاید نرسد. اگرچه بتسدا وعده‌ی هات‌فیکس‌های فوری داده اما وجود چنین مشکلاتی در پروژه‌ای که زمان زیادی برای بهینه‌سازی داشته، غیرقابل چشم‌پوشی بوده و سایه‌ای سنگین بر بهبودهای گرافیکی و نورپردازی‌های ارتقایافته‌ی این نسخه انداخته است.
درباره‌ی عملکرد Starfield روی PS5 داستانی از فرصت‌های سوخته و درخشش‌های لحظه‌ای است. نقطه قوت بزرگ این نسخه، پشتیبانی فوق‌العاده از قابلیت‌های دوال‌سنس و ارائه مدهای متنوع فریم‌ریت است که به ما اجازه می‌دهد سبک بازی خود را انتخاب کنید، چیزی که در زمان لانچ اولیه روی کنسول‌های رقیب وجود نداشت. با این حال، ضعف اصلی در پایداری فنی نهفته است و کرش‌های مکرر و باگ‌های بصری در حالت PSSR نشان می‌دهند که بازی هنوز به بلوغ کامل روی این پلتفرم نرسیده است. استارفیلد روی پلی‌استیشن ۵ در حال حاضر مانند سفینه‌ای است که با بدنه‌ای براق و موتوری قدرتمند تیک‌آف کرده، اما سیستم‌های ناوبری‌اش مدام از کار می‌افتند.