ای ﺑﻰ ﺧﺒﺮ از ﺣﺎل ﺑﻴﻤﺎرم رﻓﺘﻰ و ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﻪ ﺑﺴﭙﺎرم
ﺑﺎور ﻧﻜﺮدی ﺣﺮف ﻗﻠﺒﻢ را آرام ﺟﺎﻧﻢ دوﺳﺘﺖ دارم
دردت ﺑﻪ ﻗﻠﺐ و روح و ﺟﺎﻧﻢ زد ﻋﺸﻘﺖ ﻓﻘﻄ زﺧﻢ زﺑﺎﻧﻢ زد
ﺟﺎﻧﻢ ﺗﻮ ﺑﻮدی زﻧﺪﮔﻰ ﺑﺮد آﺧﺮ ﺗﻮ را ﺑﺮد و ﺑﻪ ﺟﺎﻧﻢ زد
ﺗﻮ رﻓﺘﻰ ﻛﻪ ﺷﺪ روزﮔﺎرم ﺳﻴﺎه
ﻣﻨﻢ آن ﻛﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راه
ﭼﻪ ﻣﺎﻧﺪ از دﻟﻢ ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ اﺷﮏ و آه
دﮔﺮ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ را ﺗﻮ از ﻣﻦ ﻣﺨﻮاه
بدون دیدگاه