معرفی فیلم درخت گردو

درخت گردو یکی از متمایزترین فیلم‌های سال‌های اخیر سینمای ایران است. محمدحسین مهدویان که پیش از «درخت گردو» با فیلم‌های سیاسی از جمله «ماجرای نیمروز» و «رد خون» شناخته می‌شد، پا را از سینمای سیاسی فراتر گذاشت و نشان داد که درام را به خوبی می‌شناسد.

محمدرضا گلزار؛ پُز نیست، سبک زندگیمه! نگاهی به دکوراسیون خانه گلزار

مهدویان فرم روایی مستندگونه‌اش را در «درخت گردو» هم حفظ می‌کند که نشان از شجاعت این سینماگر در روایت دارد. همچنین در این فیلم نشان داد او به خوبی می‌تواند با احساسات مخاطب را با خود همراه کند. مهدویان که در فیلم‌های پیشین صرفا با تیپ روایت را جلو می‌برد، در «درخت گردو» با ایجاد یک شخصیت قوی به اسم «قادر» راوی‌گری شخصی را انتخاب کرد. امری که شاید باب دل بسیاری از سینماگران کنونی کشور نباشد اما انتخاب قصه درست همراه با بازی درخور و تحسین‌برانگیز پیمان معادی باعث شد یک راوی‌گری تمام و کمال باشد.

بدون شک بازی پیمان معادی بزرگترین برگ برنده فیلم «درخت گردو» است زیرا با ظرافت تمام به هنرنمایی نقش «قادر» پرداخته است و یکی از بهترین پدرهای سینمای ایران را در این فیلم به نمایش گذاشت.

یکی از دیگر از نقاط خلاقیت فیلم استفاده کارگردان از دوربین آنالوگ در سکانس‌های مربوط به زمان قدیم است که نشان دهنده استراتژی مهدویان برای محبوس کردن تصویر کاراکترها در کادر مربعی است، امری که به برانگیختن احساسات مخاطب کمک می‌کند.

همچنین اوایل فیلم صحنه‌ای وجود دارد که «قادر» به اطرافش نگاه می‌کند و در عرض نصف روز جهان زیرورو می‌شود. قاب واید فیلمبردار همراه با صدای سرفه بی‌امان مردم و صورت‌های سوخته عملا یک تصویر آخرالزمانی از واقعه سردشت به مخاطب ارائه می‌دهد.

بدون معادی فیلم «درخت گردو» نمی‌توانست تا این حد تاثیرگذار ظاهر شود. استانداردهای بازیگری را با نقش‌آفرینی‌اش تغییر داده است. جوری که بار سنگین اندوه را با چهره‌اش نمایش می‌دهد و قامتی که مشخص است زیر حجم سختی ها دارد خم می‌شود اما سعی می‌کند خودش را حفظ کند و سر پا بماند.

«درخت گردو» یکی از بهترین آثار ساخته شده به دست محمدحسین مهدویان است. کارگردانی که با فیلم‌های مستند جنگی آغاز به کار کرد، دوربین مستندش را وارد سینما کرد و بعد ثابت کرد که از پس درام هم برمی‌آید.