غلامحسین بنان؛ صدایی که مرز زمین و آسمان را محو می‌کند با غزل عاشقانه حافظ

به گزارش سرویس چندرسانه‌ای پایگاه خبری تحلیلی نمابان و به نقل از ساعدنیوز، وقتی صحبت از صدایی می‌شود که مرز میان زمین و آسمان را کم‌رنگ می‌کند، نام غلامحسین بنان بی‌درنگ در ذهن تداعی می‌شود؛ هنرمندی که با طنین باریتونِ گرم و مخملی‌اش، فصل تازه‌ای در موسیقی دستگاهی ایران گشود.

بنان (10 اردیبهشت 1290 – 8 اسفند 1364) از سال 1306 تا 1347 حضوری مؤثر و جریان‌ساز در عرصه موسیقی داشت؛ هنرمندی تحصیل‌کرده و آشنا با خط بین‌المللی موسیقی (نُت) که عضویت در شورای موسیقی رادیو، تدریس آواز در هنرستان موسیقی تهران و نقش‌آفرینی در پایه‌گذاری انجمن موسیقی ایران، بخشی از کارنامه درخشان اوست.

اکنون شنیدن شعر زیبای «نامه‌های گمشده» با صدای این استاد آواز ایران، فرصتی دوباره است برای غرق شدن در موسیقی اصیل؛ جایی که واژه‌ها با تحریرهای سنجیده و بیان نجیبانه او جان می‌گیرند و هر مصرع، آرام و باشکوه، در دل می‌نشیند.

بنان، که از نوادگان محمدشاه قاجار بود، نجابت خانوادگی را با ظرافت هنری درآمیخت و سبکی پدید آورد که هنوز پس از دهه‌ها، معیار سنجش آواز کلاسیک ایرانی است.

متن شعر

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم

که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

در پس آینه طوطی‌صفتم داشته‌اند

آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست

که از آن دست که او می‌کِشدم، می‌رویم

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید

گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع، مِیِ گلگون عیب است

مکنم عیب کَزو رنگِ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است

می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»

گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

منبع: ساعدنیوز