چرا Crimson Desert یکی از مورد انتظارترین بازی‌های سال ۲۰۲۶ است

در سال‌های اخیر، نقش‌آفرینی‌های جهان‌باز به یکی از ستون‌های اصلی صنعت بازی تبدیل شده‌اند؛ آثاری که نه‌تنها از نظر مقیاس و آزادی عمل، بلکه از لحاظ فروش و محبوبیت هم در بالاترین سطح قرار دارند. از The Witcher 3 گرفته تا Elden Ring و حتی عناوین جدیدتر، این ژانر ثابت کرده مخاطبان تشنه‌ی دنیاهایی هستند که بتوانند ساعت‌ها در آن غرق شوند، مسیر خودشان را بسازند و تجربه‌ای شخصی و منحصر‌به‌فرد داشته باشند. ترکیب روایت، اکتشاف، پیشرفت شخصیت و انتخاب، فرمولی است که همچنان جواب می‌دهد و هر نسل آن را پخته‌تر می‌کند.

فوری | منتظر بازگشت جوکر در فیلم بتمن ۲ باشید

محبوبیت این آثار تنها به آزادی در گشت‌وگذار خلاصه نمی‌شود؛ نقش‌آفرینی‌های جهان‌باز معمولاً به بستری برای جاه‌طلبی سازندگان تبدیل می‌شوند. این بازی‌ها جایی هستند که استودیوها می‌توانند سیستم‌های پیچیده، روایت‌های چندلایه و جهان‌هایی زنده و پویا را کنار هم قرار دهند. همین موضوع باعث شده این ژانر به انتخاب اول بسیاری از ناشران بزرگ تبدیل شود، چرا که هم از نظر هنری ظرفیت بالایی دارد و هم از نظر تجاری، امتحانش را پس داده است.

در چنین شرایطی، Crimson Desert نیز دقیقاً در دل همین جریان قرار می‌گیرد؛ یک نقش‌آفرینی جهان‌باز جاه‌طلب که از همان معرفی‌های اولیه، خود را به‌عنوان اثری بزرگ‌مقیاس و متفاوت مطرح کرده است. این بازی با وعده‌ی جهانی وسیع، سیستم‌های عمیق و تمرکز جدی بر تجربه‌ی تک‌نفره، به‌وضوح در مسیری قدم می‌گذارد که موفق‌ترین آثار این ژانر طی کرده‌اند. همین جایگاه اولیه، Crimson Desert را به یکی از گزینه‌های بالقوه برای تبدیل شدن به یکی از برجسته‌ترین تجربه‌های سال ۲۰۲۶ بدل می‌کند.

بازی Crimson Desert در دنیایی به نام Pywel جریان دارد؛ قاره‌ای وسیع و چندپاره که از نظر جغرافیا، فرهنگ و مناسبات قدرت، تنوع قابل‌توجهی دارد. Pywel صرفاً یک نقشه‌ی بزرگ برای گشت‌وگذار نیست، بلکه جهانی است که بر پایه‌ی درگیری، بی‌ثباتی و کشمکش‌های سیاسی شکل گرفته. پادشاهی‌ها در آستانه‌ی فروپاشی‌اند، اتحادها شکننده‌اند و جنگ، بخش جدانشدنی زندگی مردم این سرزمین شده است. این فضا از همان ابتدا لحنی جدی و نسبتاً واقع‌گرایانه به جهان بازی می‌دهد؛ جهانی که بیشتر از فانتزیِ رویاگونه، به فانتزیِ خشن و زمینی نزدیک است.

بازیکن در نقش Macduff قرار می‌گیرد؛ یک مزدور که رهبری گروهی به نام Greymanes را بر عهده دارد. Macduff قهرمان برگزیده یا ناجی افسانه‌ای نیست، بلکه شخصیتی است که در دل آشوب‌های Pywel، برای بقا، وفاداری به یارانش و پیدا کردن جایگاه خود می‌جنگد. همین رویکرد باعث می‌شود داستان بازی از همان ابتدا حال‌وهوایی انسانی‌تر داشته باشد؛ روایتی که بر تصمیم‌ها، پیامدها و روابط میان شخصیت‌ها تأکید می‌کند، نه صرفاً نبرد خیر و شر به شکل کلاسیک.

دنیای Crimson Desert از نظر فانتزی بودن، تعادل جالبی دارد. بازی پر از عناصر فانتزی است؛ از موجودات عظیم‌الجثه و افسانه‌ای گرفته تا توانایی‌ها و موقعیت‌هایی که ریشه در اسطوره‌های تاریخی دارند، اما این عناصر هیچ‌وقت به سمت فانتزی اغراق‌آمیز یا کارتونی نمی‌روند. طراحی جهان و روایت طوری انجام شده که فانتزی در خدمت باورپذیری باشد. Pywel بیشتر شبیه جهانی است که قوانین خاص خودش را دارد و بازیکن باید آن‌ها را بشناسد، نه دنیایی که صرفاً برای شگفت‌زده کردن طراحی شده باشد.

بر اساس تریلرها و صحبت‌های سازندگان، یکی از نکات مهم در دنیاسازی بازی، پویایی جهان است. مناطق مختلف Pywel تنها از نظر ظاهری متفاوت نیستند، بلکه از لحاظ شرایط سیاسی، نوع درگیری‌ها و رفتار ساکنان هم تفاوت دارند. جنگ‌ها، تنش‌های منطقه‌ای و حضور گروه‌های مختلف، روی فضای هر ناحیه تأثیر می‌گذارند. این یعنی جهان بازی حالتی ایستا ندارد و بازیکن در طول تجربه، با پیامدهای بحران‌ها و تصمیم‌ها در مقیاس وسیع‌تری روبه‌رو می‌شود.

داستان Crimson Desert تمرکز زیادی روی فروپاشی نظم قدیمی و تلاش برای کنترل آینده‌ی Pywel دارد. روایت، چندلایه و مبتنی بر درگیری قدرت میان جناح‌هاست؛ جایی که هیچ طرفی کاملاً پاک یا کاملاً فاسد به تصویر کشیده نمی‌شود. همین خاکستری بودن فضا، باعث می‌شود داستان بازی بیش از آن‌که حماسیِ شعاری باشد، به سمت روایت بالغ و سیاسی حرکت کند؛ روایتی که در آن، شخصیت‌ها انگیزه‌های شخصی، ترس‌ها و تضادهای واقعی دارند.

در نهایت، به نظر می‌رسد آنچه Crimson Desert را از بسیاری از RPGهای جهان‌باز متمایز می‌کند، تلاش آگاهانه‌اش برای پیوند دادن روایت، جهان و شخصیت اصلی است. Pywel صرفاً بستری برای مأموریت‌ها نیست، Macduff صرفاً ابزاری برای پیشبرد گیم‌پلی نیست و داستان هم در حاشیه‌ی جهان قرار ندارد. همه‌چیز طوری طراحی شده که بازیکن احساس کند وارد جهانی شده که زنده است، تاریخ دارد و نسبت به حضور او واکنش نشان می‌دهد؛ پایه‌ای محکم برای تجربه‌ای که می‌تواند در سال ۲۰۲۶، فراتر از یک RPG جهان‌باز معمولی ظاهر شود.

در مجموع، آنچه تا اینجا از Crimson Desert دیده شده، نشان می‌دهد که سازندگان تلاش دارند میان روایت، جهان و شخصیت اصلی پیوندی معنادار ایجاد کنند؛ تلاشی که اگر در نسخه‌ی نهایی به‌درستی اجرا شود، می‌تواند یکی از نقاط قوت اصلی بازی باشد. دنیای Pywel، شخصیت Macduff و ساختار داستانی معرفی‌شده، همگی این ظرفیت را دارند که فراتر از یک پس‌زمینه‌ی صرف عمل کنند و تجربه‌ای منسجم‌تر بسازند. با این حال، میزان موفقیت این ایده‌ها به نحوه‌ی پیاده‌سازی نهایی آن‌ها وابسته است؛ موضوعی که تنها با تجربه‌ی مستقیم بازی مشخص خواهد شد و فعلاً باید آن را به‌عنوان یک پتانسیل جدی، نه یک دستاورد قطعی، در نظر گرفت.

بستر فانتزی Crimson Desert، آن‌طور که از نمایش‌ها و اطلاعات رسمی برمی‌آید، به یک منبع یا الگوی مشخص محدود نمی‌شود. بازی به‌وضوح از طیف متنوعی از اسطوره‌شناسی‌ها، روایت‌های کهن و حتی دوره‌های تاریخی الهام گرفته و آن‌ها را در قالب جهانی واحد کنار هم قرار داده است. این رویکرد باعث می‌شود فانتزی بازی حالتی ترکیبی و چندلایه داشته باشد؛ نه کاملاً کلاسیک و نه کاملاً متفاوت، بلکه جهانی که آشنا به نظر می‌رسد اما تلاش می‌کند هویت مستقل خودش را حفظ کند.

در نگاه اول، ساختار کلی دنیا، معماری شهرها، قلعه‌ها و حتی طراحی زره‌ها و تجهیزات، به‌شدت یادآور فضای قرون وسطایی است. سنگ، چوب، فلز و سازه‌هایی که حس جنگ، فقر و نابرابری را منتقل می‌کنند، ستون اصلی طراحی بصری Pywel را می‌سازند. این انتخاب به بازی حال‌وهوایی زمینی و خشن می‌دهد؛ جهانی که بیشتر بر بقا و درگیری بنا شده تا شکوه فانتزی اغراق‌آمیز.

با این حال، Crimson Desert خودش را به این چهارچوب محدود نمی‌کند. در طراحی موجودات، توانایی‌ها، فضاهای خاص و حتی برخی ایده‌های روایی، می‌توان ردپای الهام از منابع متنوع‌تری را دید؛ از اسطوره‌های شرقی و غربی گرفته تا برداشت‌هایی آزاد از تاریخ و فانتزی مدرن. همین تنوع باعث می‌شود جهان بازی از یکنواختی فاصله بگیرد و ظرفیت شگفت‌زده کردن بازیکن را در طول تجربه حفظ کند.

از نظر طراحی گیم‌پلی و مبارزات نیز، شباهت‌ها و الهام‌ها کاملاً قابل تشخیص‌اند. Crimson Desert به‌طور مشخص از آثاری مثل The Witcher 3 و Skyrim تأثیر گرفته؛ چه در حس کلی اکتشاف و آزادی عمل، چه در نحوه‌ی درگیری با دشمنان و مواجهه با مأموریت‌ها. در کنار این‌ها، ردپای ایده‌هایی از ده‌ها بازی نقش‌آفرینی و حتی غیرنقش‌آفرینی دیگر هم دیده می‌شود؛ ترکیبی که اگر به‌درستی بالانس شود، می‌تواند به تجربه‌ای غنی و منعطف منجر شود.

انتخاب شخصیت اصلی به‌عنوان یک مزدور (Mercenary) نیز تصمیمی هوشمندانه به نظر می‌رسد. این جایگاه روایی، دست سازندگان را برای طراحی طیف وسیعی از مأموریت‌ها باز می‌گذارد؛ از قراردادهای ساده و محلی گرفته تا درگیری‌های بزرگ سیاسی و نظامی. مزدور بودن Macduff به این معناست که او الزاماً به یک جناح خاص وابسته نیست و همین موضوع می‌تواند تنوع بالایی در ساختار مأموریت‌ها و انتخاب‌های بازیکن ایجاد کند.

همین تنوع بالقوه، یکی از مهم‌ترین نقاط امیدواری نسبت به Crimson Desert است. بازی از نظر مفهومی، ابزارهای لازم برای ارائه‌ی تجربه‌ای متنوع، پویا و غیرخطی را در اختیار دارد؛ اما تبدیل این پتانسیل بالقوه به تجربه‌ای بالفعل، به کیفیت اجرای نهایی بستگی دارد. اگر طراحی مراحل، روایت و گیم‌پلی بتوانند از این بستر غنی به‌درستی استفاده کنند، Crimson Desert شانس این را دارد که چیزی فراتر از یک RPG الهام‌گرفته باشد و به تجربه‌ای ماندگار در میان آثار جهان‌باز فانتزی تبدیل شود.

بر اساس نمایش‌های منتشرشده، سیستم مبارزات Crimson Desert یکی از جاه‌طلبانه‌ترین بخش‌های بازی به نظر می‌رسد. برخلاف بسیاری از نقش‌آفرینی‌های جهان‌باز که به یک سبک مشخص از درگیری‌ها تکیه می‌کنند، این بازی به‌وضوح روی تنوع سبک‌های مبارزه تمرکز دارد؛ رویکردی که می‌تواند تجربه‌ی بازیکن را از تکرار دور نگه دارد و امکان تطبیق با سلیقه‌های مختلف را فراهم کند.

هسته‌ی اصلی مبارزات، بر درگیری‌های تن‌به‌تن (Melee) استوار است؛ درگیری‌هایی که از نظر انیمیشن، وزن ضربات و واکنش دشمنان، پیچیده و عمیق به نظر می‌رسند. ضربات ساده، کمبوها، جاخالی دادن، دفاع و ضدحمله، همگی نقش پررنگی در جریان نبرد دارند و مبارزه صرفاً به فشردن چند دکمه محدود نمی‌شود. اگر این سیستم در نسخه‌ی نهایی به‌درستی بالانس شده باشد، می‌تواند یکی از نقاط تمایز اصلی بازی نسبت به دیگر RPGهای جهان‌باز باشد.

بازی از نظر تنوع سلاح‌ها نیز دست بازیکن را باز می‌گذارد. شمشیرها، تبرها، سلاح‌های سنگین، سپرها و ابزارهای مختلف، هرکدام سبک بازی متفاوتی را تحمیل می‌کنند. این تنوع نه‌تنها روی نوع ضربات، بلکه روی ریتم مبارزه و جایگاه بازیکن در میدان نبرد تأثیر می‌گذارد و می‌تواند بازیکن را به آزمایش سبک‌های مختلف تشویق کند.

در کنار درگیری‌های کلاسیک، بازی به‌شکل مشخص از عناوین مختلف الهام گرفته است. حرکات نرم، بالا رفتن از محیط و تعامل پویا با فضا، یادآور سیستم پارکور مجموعه Assassin’s Creed است؛ جایی که محیط به بخشی از مبارزه تبدیل می‌شود، نه صرفاً پس‌زمینه‌ای خنثی. این موضوع می‌تواند مبارزات را از حالت ایستا خارج کند و به آن‌ها بُعد عمودی ببخشد.

قابلیت جابه‌جایی سریع و استفاده از ارتفاع، نقش مهمی در طراحی نبردها دارد. بالا رفتن از صخره‌ها، ساختمان‌ها یا سازه‌های مختلف، به بازیکن اجازه می‌دهد زاویه‌ی حمله را تغییر دهد، دشمنان را غافلگیر کند یا حتی از درگیری‌های ناخواسته اجتناب کند. چنین طراحی‌ای، مبارزه را به تجربه‌ای تاکتیکی‌تر تبدیل می‌کند و وابستگی صرف به قدرت سلاح را کاهش می‌دهد.

یکی از جذاب‌ترین المان‌های معرفی‌شده، قابلیت پرواز است که به‌واسطه‌ی موجودات پرنده یا ابزارهای خاص در اختیار بازیکن قرار می‌گیرد. این ویژگی، نه‌تنها در اکتشاف جهان، بلکه در طراحی برخی نبردها هم می‌تواند نقش کلیدی داشته باشد. ورود از آسمان به میدان نبرد یا جابه‌جایی سریع میان مناطق، لایه‌ای تازه به آزادی عمل بازیکن اضافه می‌کند؛ هرچند میزان تأثیرگذاری واقعی آن، به نحوه‌ی استفاده در طراحی مراحل بستگی خواهد داشت.

در کنار این موارد، بازی مجموعه‌ای از توانایی‌ها و قابلیت‌های جانبی را هم به نمایش گذاشته است؛ از حرکات ویژه و تعامل‌های محیطی گرفته تا استفاده از عناصر فیزیکی اطراف برای برتری در نبرد. این قابلیت‌ها نشان می‌دهند Crimson Desert صرفاً به یک سیستم مبارزه‌ی خطی قانع نیست و سعی دارد نبردها را به تجربه‌ای پویا و موقعیت‌محور تبدیل کند.

در مجموع، آنچه تاکنون از مبارزات Crimson Desert دیده شده، تصویری از سیستمی متنوع، پرجزئیات و الهام‌گرفته از چندین منبع مختلف ارائه می‌دهد. البته همان‌طور که در دیگر بخش‌ها هم صدق می‌کند، موفقیت نهایی این سیستم به اجرای دقیق، بالانس مناسب و هماهنگی آن با طراحی جهان و مأموریت‌ها وابسته است. اگر این عناصر در کنار هم به‌درستی عمل کنند، مبارزات می‌توانند یکی از ستون‌های اصلی تجربه‌ی بازی در سال ۲۰۲۶ باشند، نه صرفاً بخشی پرزرق‌وبرق اما سطحی.

باس‌فایت‌ها یکی از بخش‌های بسیار مورد توجه در Crimson Desert هستند و به‌وضوح در تبلیغات و نمایش‌های بازی نقش پررنگی دارند. از هیولاهای عظیم‌الجثه و موجودات باستانی گرفته تا دشمنان شیطانی و موجودات افسانه‌ای، مبارزات باس در این بازی همچنان از محورهای اصلی تجربه خواهند بود. با توجه به تصاویر و اطلاعات منتشرشده، این باس‌ها نه‌تنها از نظر طراحی، بلکه از نظر قدرت و تأثیرگذاری بر محیط نبرد نیز متفاوت و جذاب به نظر می‌رسند.

بازی از نظر طراحی مبارزات باس به سمت پویایی و تغییرات محیطی رفته است؛ به‌گونه‌ای که بیشتر مبارزات باس‌ها تعاملی و عمیق هستند. حملات ویژه‌ی باس‌ها، از حملات آتشین و یخ‌زننده گرفته تا طوفان‌ها و گردبادها، تمام فضای مبارزه را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند. این تغییرات محیطی نه‌تنها مبارزات را از حالت خطی خارج کرده و تنوع می‌بخشند، بلکه به‌طور قابل‌توجهی بر جذابیت بصری و هنری نبردها افزوده‌اند. هر باس با ویژگی‌های منحصر‌به‌فردش، یک چالش تازه برای بازیکن به وجود می‌آورد و به حماسی‌تر شدن هر نبرد کمک می‌کند.

در کنار جذابیت‌های بصری، امیدواریم که بازی در بخش پاداش‌ها نیز عملکرد خوبی داشته باشد. پاداش‌های باس‌فایت‌ها به‌طور طبیعی باید بیشتر از تجربه‌ی صرف مبارزه با دشمنان بزرگ باشد؛ به‌خصوص در بازی‌هایی مثل Monster Hunter که پاداش‌های هر باس‌فایت به پیشرفت شخصیت و بهبود تجهیزات کمک می‌کنند. Crimson Desert می‌تواند این رویکرد را دنبال کند و به بازیکن این احساس را بدهد که هر پیروزی نه‌تنها تجربه‌ای مهیج است، بلکه گامی مؤثر در تقویت قدرت شخصیت و توسعه‌ی مهارت‌های او نیز به حساب می‌آید.

تجربه‌ی پیروزی در باس‌فایت‌ها، اگر به‌درستی اجرا شود، می‌تواند لذت بازی را دوچندان کند. پاداش‌هایی که از هر نبرد به‌دست می‌آید، می‌توانند به ارتقاء سلاح‌ها، مهارت‌ها و حتی تغییرات در ظاهر شخصیت منجر شوند؛ چیزی که نه‌تنها به بازیکن انگیزه برای ادامه دادن می‌دهد، بلکه تعادل خوبی بین مبارزات و پیشرفت در طول بازی ایجاد می‌کند. این نوع پاداش‌دهی به بازیکن اجازه می‌دهد که خودش را در دنیای بازی هرچه بیشتر غرق کند.

در نهایت، امیدواریم Crimson Desert بتواند به اندازه‌ای که در زمینه‌ی طراحی باس‌فایت‌ها و مبارزات هیجان‌انگیز عمل کرده، در نحوه‌ی پاداش‌دهی نیز موفق عمل کند. اگر این دو بخش به‌درستی با هم ترکیب شوند، بازی می‌تواند تجربه‌ای منحصربه‌فرد و فراموش‌نشدنی در زمینه‌ی باس‌فایت‌ها و پیشرفت شخصیت به ارمغان بیاورد، که با توجه به پتانسیل‌هایش، قطعاً یکی از جاذبه‌های اصلی بازی خواهد بود.

گرافیک Crimson Desert به‌طور قابل‌توجهی یکی از نقاط قوت آن به شمار می‌رود. طراحی محیط‌های بازی و توجه به جزئیات جهان Pywel، بسیار چشم‌نواز است. بازی از رنگ‌بندی‌های متنوع و جذاب بهره می‌برد که هر بخش از دنیای بازی را منحصر‌به‌فرد می‌کند. از صحرای سوزان گرفته تا جنگل‌های سرسبز و دریاهای پرآشوب، هر منطقه از Pywel رنگ خاص خود را دارد و این تنوع نه تنها حس واقع‌گرایی می‌دهد، بلکه به زیبایی بصری بازی افزوده و بازیکن را ترغیب می‌کند تا بیشتر در دنیای بازی غرق شود.

این تنوع در طراحی محیط به وضوح در فضاهای طبیعی و مصنوعی بازی نیز نمایان است. ساختمان‌ها و سازه‌ها، از معماری قرون وسطایی الهام گرفته‌اند و در عین حال دنیای بازی از نظر ساختار و اجزای طبیعی، به‌طور هوشمندانه‌ای طراحی‌شده و هنرمندانه به نظر می‌رسند. بازی به‌خوبی توانسته ترکیب سنت و مدرنیته را در طراحی به تصویر بکشد، که نتیجه‌اش یک دنیای پر از زندگی و زیبایی بصری است که هر گوشه‌اش داستانی برای گفتن دارد.

اما در کنار این زیبایی‌ها، باید به نکته‌ای هم اشاره کرد که در برخی از نمایش‌های بازی شاهد آن بودیم؛ افت فریم و مشکلاتی در روانی حرکت دوربین. البته این مشکل در دنیای بازی‌های جهان‌باز به‌طور معمول به دلیل پیچیدگی‌های فنی رخ می‌دهد، اما برای بازی‌ای با این مقیاس و جزئیات، امیدواریم که در نسخه‌ی نهایی به‌طور کامل برطرف شود. در حال حاضر این افت فریم‌ها بیشتر در برخی از مناطقی که تعداد زیادی از اجزای محیط در صحنه حضور دارند، مشاهده می‌شود، که می‌تواند تجربه‌ی بازی را تا حدی تحت تأثیر قرار دهد.

امیدواریم تیم توسعه توانسته باشد این مشکلات فنی را حل کرده و در نسخه‌ی نهایی بازی، بهینه‌سازی به‌درستی انجام شود تا تجربه‌ای روان و بدون قطعی فریم را برای بازیکنان فراهم کند.

در نهایت، مهم‌ترین موضوع برای Crimson Desert این است که این زیبایی بصری و تنوع رنگ‌ها در کنار عملکرد فنی قرار گیرد تا تجربه‌ای کامل و بی‌نقص ارائه دهد. با توجه به پتانسیل‌هایی که بازی در این زمینه دارد، امیدواریم تیم سازنده بتواند این نقاط قوت را با بهینه‌سازی مناسب در نسخه‌ی نهایی به تحقق برساند تا شاهد یک تجربه‌ی بی‌نقص از لحاظ گرافیکی و فنی باشیم.

در مجموع، Crimson Desert تلاشی آشکار برای ترکیب زیرژانرهای مختلف نقش‌آفرینی است؛ از RPGهای کلاسیک جهان‌باز گرفته تا تجربه‌هایی که به اکشن، ماجراجویی و حتی شبیه‌سازی نزدیک‌ترند. بازی سعی می‌کند بهترین ایده‌ها را از این شاخه‌ها کنار هم قرار دهد و تجربه‌ای بسازد که هم برای طرفداران نقش‌آفرینی‌های عمیق جذاب باشد و هم برای بازیکنانی که بیشتر به دنبال اکشن، تنوع و ریتم تندتر هستند. این رویکرد چندوجهی، اگر به‌درستی کنترل شود، می‌تواند یکی از نقاط قوت اصلی بازی باشد.

الهام‌گیری از آثار متعدد، چه نقش‌آفرینی و چه غیرنقش‌آفرینی، در جای‌جای طراحی بازی دیده می‌شود. Crimson Desert از عناوینی مثل The Witcher 3، Skyrim و حتی بازی‌هایی با تمرکز بر پارکور و تحرک بالا تأثیر گرفته، اما تلاش کرده این الهام‌ها را در قالب هویتی واحد ارائه دهد. این تلفیق، در بهترین حالت می‌تواند به تجربه‌ای غنی و متنوع منجر شود؛ هرچند چالش اصلی بازی، حفظ انسجام میان این ایده‌های گوناگون خواهد بود.

در نهایت، بهره بردن از بستر قرون وسطایی، با تمام جذابیت‌های بصری، روایی و ساختاری، به Crimson Desert کمک کرده تا زمینه‌ای آشنا و محبوب برای مخاطبانش فراهم کند. این دوره‌ی زمانی، سال‌هاست که یکی از محبوب‌ترین فضاها در میان طرفداران نقش‌آفرینی است و اگر بازی بتواند جاه‌طلبی‌هایش را به‌درستی اجرا کند، این ترکیب از فانتزی، تاریخ، اکشن و نقش‌آفرینی می‌تواند تجربه‌ای بسیار جذاب و به‌یادماندنی رقم بزند؛ تجربه‌ای که پتانسیل تبدیل شدن به یکی از آثار شاخص سال ۲۰۲۶ را دارد.