معرفی فیلم ناامیدکننده ان هتوی و داکوتا جانسون
فیلم Verity با هنرنمایی داکوتا جانسون و ان هتوی با نمرات ضعیفی از سوی منتقدان مواجه شده است.
فیلم Verity یک اثر مهیج و روان‌شناختی به کارگردانی مایکل شوالتر است که نیک آنتوسکا فیلم‌نامه آن را بر اساس رمان پرفروشی به همین نام نوشته کلین هوور به نگارش درآورده است. ان هتوی، داکوتا جانسون و جاش هارتنت از بازیگران اصلی این فیلم هستند.
داستان درباره لوئن اشلی، نویسنده‌ای است که برای یافتن شغل با مشکل مواجه شده و ناگهان پیشنهادی غیرمنتظره دریافت می‌کند. جرمی کرافورد، همسر نویسنده مشهور و پرفروش، از او می‌خواهد مجموعه کتاب‌های همسرش را که به دلیل یک حادثه مرموز قادر به تکمیل آن نیست، ادامه دهد. لوئن هنگام کار روی نوشته‌های او، با دست‌نوشته‌ای دیگر مواجه می‌شود که اطلاعات نگران‌کننده‌ای درباره وضعیت روانی و زندگی خصوصی این نویسنده آشکار می‌کند. در ادامه، مرز میان واقعیت، نوشته‌های داستانی و رازهای خانوادگی بیش از پیش مبهم می‌شود.
تاکنون در وب سایت راتن تومیتوز ۸۸ نقد برای فیلم Verity منتشر شده و این اثر توانسته امتیاز ۴۱ درصد را از منتقدان به دست بیاورد. این در حالی است که در وب سایت متاکریتیک، تاکنون ۲۸ نقد برای این فیلم منتشر شده که امتیاز ۴۵ از صد را برای آن به همراه داشته است. در ادامه نظر منتقدان درباره این فیلم را مشاهده می‌کنید.
نظر منتقدان درباره فیلم Verity
- راتن تومیتوز : ۸۸ نقد - امتیاز ۴۱ درصد
- متاکریتیک : ۲۸ نقد - امتیاز ۴۵ از صد
۸۰/۱۰۰ - Screen Rant | منتقد: لیز دیکن
در نهایت، فیلم Verity صرفاً فیلمی سرگرم‌کننده است. فیلم خون و خشونت دارد، اما نه آن‌قدر که برای کسانی که از فیلم‌های ترسناک دوری می‌کنند بیش از حد باشد؛ چند صحنه بسیار صمیمی هم دارد، اما هیچ‌کدام بی‌دلیل به نظر نمی‌رسند. بعید است بهترین فیلمی باشد که کسی امسال دیده است، اما با این حال ثابت می‌کند اقتباس سینمایی از یک رمان عاشقانه تاریک که شاید کسی آن را در فرودگاه بخرد، و حتی فیلم خودش هم به این موضوع شوخی می‌کند، لزوماً نباید به کابوسی شرم‌آور تبدیل شود.
۷۵/۱۰۰ - RogerEbert.com | منتقد: مت زولر سایتز
این فیلم به شکلی عجیب بیش از حد باهوش به نظر می‌رسد، اما در عین حال آن‌قدر باهوش نیست که واقعاً بتواند از این ویژگی بهره ببرد.
۶۷/۱۰۰ - IndieWire | منتقد: دیوید ارلیچ
فیلم Verity یک اثر مهیج و روان‌شناختی مضحک است که به سردی و تندی یک کوکتل شرابی است؛ نوشیدنی‌ای که شاید بهتر بود همراه هر بلیت فیلم به‌صورت رایگان ارائه شود. این فیلم همچنین مانند اثر منبع خود، لذت‌های ساختگی و سرگرم‌کننده‌ای دارد که تا حد زیادی بر این واقعیت متکی هستند که مردم همیشه آماده‌اند بهانه‌ای برای تحقیر یک زن موفق پیدا کنند.
۶۰/۱۰۰ - Collider | منتقد: کارلی لین
در میان اقتباس‌های آثار کوهو، این فیلم قطعاً در صدر قرار می‌گیرد، اما با ناامیدی درست پیش از ورود به تاریکی واقعی متوقف می‌شود؛ همان تاریکی‌ای که خود Verity از همان ابتدا به شکلی شوم درباره آن به ما هشدار می‌دهد.
۶۰/۱۰۰ - Polygon | منتقد: ماریا لورتو
این اثر مهیج از شما می‌خواهد با آن همراه شوید و سوار یک ماجراجویی دیوانه‌وار شوید؛ سفری که در آن باید از لحظاتی چشم‌پوشی کنید که در هر ژانر دیگری باعث می‌شد بگویید: این هرگز اتفاق نمی‌افتاد. این نوعی توافق نانوشته میان شما و فیلمساز است: برای داشتن لحظاتی سرگرم‌کننده و تماشای شخصیت‌هایی که تحت تأثیر شور و اشتیاق کنترل خود را از دست می‌دهند، پوچ بودن ماجرا را نادیده بگیرید. اما فیلم Verity بیش از حد کنترل‌شده و بیش از حد محافظه‌کارانه است و حاضر نمی‌شود تا انتها به این رویکرد متعهد بماند.
۶۰/۱۰۰ - TheWrap | منتقد: آملیا امبروینگ
به نظر می‌رسد فیلم دست‌کم تا حدی از این موضوع آگاه است که جذابیت جنسی آن ضروری است، زیرا فیلم Verity برای موفق شدن به دو چیز متکی است: بازی بازیگران اصلی و اینکه همه چقدر جذاب هستند.
۵۸/۱۰۰ - The A.V. Club | منتقد: جسی هاسنگر
فیلم Verity در بیشتر مدت زمان خود اجازه نمی‌دهد کسالت بر فیلم غلبه کند؛ اثر بیش از حد احمقانه و پرستاره است که بتوان آن را خسته‌کننده دانست. اما در عین حال از انسجام و دقت لازم برای یک اثر ژانری برخوردار نیست و در نهایت صرفاً به یک تمرین ساده رضایت می‌دهد.
۵۰/۱۰۰ - Screen Daily | منتقد: تیم گریرسون
فیلم Verity هرچقدر که می‌خواهد رسواکننده و جسورانه باشد، این فیلم عمداً ساده‌لوحانه و سرگرم‌کننده می‌توانست کمی هوشمندانه‌تر ساخته شود.
۴۰/۱۰۰ - The Guardian | منتقد: پیتر بردشاو
پس از یک سکانس آغازین بسیار هیجان‌انگیز، فیلم به‌تدریج از هم باز می‌شود و تمام بخش سوم داستان در نهایت به مجموعه‌ای از خرده‌روایت‌های ضعیف و نامتقاعدکننده تبدیل می‌شود.
۴۰/۱۰۰ - The Telegraph | منتقد: رابی کالین
در این فیلم می‌توان سرگرمی‌ای کثیف، مرموز و لغزنده پیدا کرد؛ سرگرمی‌ای که مایکل شوالتر، کارگردان فیلم، آن را با جلوه‌ای پرزرق‌وبرق و شبیه آثار برایان دی پالما به تصویر کشیده است.
۴۰/۱۰۰ - Empire | منتقد: هلن اوهارا
این یک ملودرام نسبتاً قابل‌قبول است که حضور بازیگران زن اصلی و توانمندش آن را ارتقا می‌دهد، اما پیچش‌ها و اتفاقات داستانی آن ارزش این مدت زمان طولانی را ندارند.
۳۸/۱۰۰ - Slant Magazine | منتقد: کریس بارسانتی
فیلم Verity یک داستان عاشقانه کمی پیچیده و عجیب است که در نهایت بسیار کم‌رمق باقی می‌ماند و نه هیجان چندانی دارد و نه شور و اشتیاق واقعی.
۳۰/۱۰۰ - Variety | منتقد: گای لاج
این فیلم اثری کاملاً ناموفق است؛ هم بیش از حد پرآب‌وتاب و اغراق‌آمیز است و هم از نظر داستانی کم‌مایه به نظر می‌رسد و تنها با حضور ستاره‌های درجه‌یک سرپا مانده است؛ بازیگرانی که یا از حضور در آن خجالت‌زده، یا سردرگم و یا نسبت به حضورشان بی‌تفاوت به نظر می‌رسند.
۲۰/۱۰۰ - Slashfilm | منتقد: نینا استانر
در نهایت، فیلم Verity را به‌سختی می‌توان یک فیلم واقعی دانست؛ مجموعه‌ای از مونتاژهاست که در آنها آدم‌های زیبا با یکدیگر زمزمه می‌کنند، رابطه‌ای بسیار پرشور دارند، مرتکب قتل می‌شوند و در حالی که داکوتا جانسون از روی دست‌نوشته‌ای با صدای بلند می‌خواند، با حالتی تهدیدآمیز به یکدیگر خیره می‌شوند؛ دست‌نوشته‌ای که می‌توانست به‌راحتی نامش این باشد: توضیحات داستان. این داستانی است که یک احمق روایت می‌کند؛ پر از هیاهو و خشم، اما بی‌معنا.
