چرا نگاه موزه‌ای به بافت تاریخی شیراز شکست می‌خورد؟ راز احیای پایدار چیست؟
مهدی پارسایی در نشست تخصصی شیراز تاکید کرد که حفظ بافت تاریخی فقط با نگاه کالبدی ممکن نیست و احیای پایدار نیازمند توجه به اقتصاد و زندگی واقعی ساکنان است.
به گزارش نمابان و به نقل از خبرگزاری تسنیم از شیراز، مهدی پارسایی در نشست تخصصی مدیریت شهری با محوریت «حفاظت، بازآفرینی و احیای بافت تاریخی شیراز» که با حضور فعالان اجتماعی و سیاسی، مهندسان، معماران، کارشناسان و دوستداران میراث فرهنگی برگزار شد، با اشاره به تجربه‌های گذشته، اظهار کرد: اقتصاد محله و زیست اجتماعی ساکنان شرط احیای پایدار است و گردشگری باید با احترام به زندگی مردم محلی طراحی شود.
معاون گردشگری و زیارت استانداری فارس ادامه داد: گردشگر به شیراز می‌آید تا فرهنگ و زندگی جاری مردم را تجربه کند، نه صرفاً بناها را. اگر احیا و بازآفرینی بافت تاریخی به‌گونه‌ای پیش رود که هویت زیستی آسیب ببیند، نتیجه خروج ساکنان خواهد بود.
پارسایی وضعیت کنونی بافت تاریخی را فرسوده و چندلایه توصیف و عنوان کرد: این فرسودگی شامل کالبد، اقتصاد و اجتماع است. برای احیای موفق، باید اقتصاد محله تقویت شود و ساکنان انگیزه و امکان زندگی پایدار در بافت را داشته باشند.
تداوم فرهنگی، مبنای تصمیم‌گیری در مدیریت شهری
علی اعطا معمار و پژوهشگر، با اشاره به جایگاه شیراز در تاریخ ایران و نقش آن در فلسفه، عرفان و ادبیات گفت :از دوران هخامنشی تا پس از اسلام، شیراز همواره نقش تعیین‌کننده‌ای در تاریخ ایران داشته و این پیشینه تاریخی به هویتی یگانه برای شهر بخشیده است.
وی با اشاره به منش حکمرانی کریم‌خان زند و عنوان «وکیل‌الرعایا» که خود برگزیده بود، تأکید کرد : مشروعیت مدیریت شهری از مردم ناشی می‌شود و چنین رویکردی الهام‌بخش سیاست‌گذاری امروز است. او همچنین مفهوم «هویت متصرف» را مطرح کرد؛ هویتی که هم به گذشته وفادار است و هم خلاقانه و آینده‌نگر با نیازهای امروز سازگار می‌شود.
اعطا با تأکید بر سیاسی بودن مسائل شهری گفت: بسیاری از تناقض‌ها نه در متون دانشگاهی، بلکه در گفت‌وگوهای اجتماعی و عمومی حل می‌شوند.
وی جمع‌بندی کرد که سیاست‌گذار شهری باید تحولات اجتماعی، حساسیت‌های فرهنگی و جهت حرکت جامعه را شناخته و در همان بستر عمل کند؛ بی‌توجهی به این واقعیت، هر سیاستی را ناکارآمد خواهد ساخت.
انتهای پیام/424/
منبع: خبرگزاری تسنیم
